Nilsson’s relief op de 13e

11-09-2010-nilsonDe wat oudere golfers, zoals de leden van Nederlandse golfclubs met een geschiedenis van ruim 100 jaar, zullen waarschijnlijk onbekend zijn met het computerspel ‘Duke nukem’. Hoewel zeker is dat natuurlijk niet. Duke, een echte held, redt de aarde van agressieve buitenaardsen tenminste als je het spel goed speelt.

Duke leegt zijn blaas op een plek waar ’t hem uitkomt en maakt de onder de Nederlandse jeugd onsterfelijke opmerking ‘oohh, that’s better’. Christian Nillson maakte een prachtige eagle op de 12e, de 443 meter lange par 5. Nilsson weegt 85 kilo, is 1 meter en 84 cm en is 31 jaar. Voor het KLM Open was zijn ranking op de tour plaats 138. Eenmaal heeft hij gewonnen op de European Tour en ook eenmaal op de Challenge Tour. De uitdrukking op het gezicht van Christian was onbewogen, gefocused en vooral in zichzelf gekeerd. De spelers noemen dat in de ‘flow’ zijn. Niets brengt ze van hun stuk op zo’n moment, ook geen volle blaas. Na zijn ‘eagle’ stond Christan bovenaan het Tournement leaderboard en tussen duizenden toeschouwers begon niet alleen de wedstrijddruk tot ongekende hoogte te stijgen maar ook een geheel andere druk. Een druk die je liever niet hebt wanneer je ‘in de flow’, misschien wel voor het grootste prijzengeld van je carrière aan het spelen bent.

Op de 13e heeft Christian zoals de kenners weten dan de eer. Onder deze dubbele druk bleef Christian geconcentreerd en sloeg een prima drive midden fairway. Een prettige bijkomstigheid is dat de Hilversumsche een bosbaan is. De drives van flightgenoten Martin Kaymer en Jean-Francois Lucquin zijn op dat moment een stuk minder belangrijk. Christian heeft ze ook zeker niet gezien. Weg van het vele publiek zo’n 50 meter in het bos was hij heel even alleen op de wereld. Alleen? Het groene gras, de bruingroene boomstammen en het ondoorzichtige bladergroen konden niet de opvallende paarse kleding van Christian aan het zicht onttrekken. Waar zou hij aan gedacht hebben op dat moment, zijn afstand tot de green van de 13e? Uit respect dat elke sportman verdient blijft zo’n vraag vanzelfsprekend onuitgesproken! Hoe anders is dat tijdens de Tour de France als het peloton met 55 in het uur de laatste 40 km ingaat op jacht naar de kopgroep die een kleine voorsprong heeft en de blaas laat van zich horen. Christian werd de maximale privacy gegund, de camera van uw verslaggever bleef onaangeroerd. Paparazzi zijn op een steenworp afstand (of een goede ijzer 4) minder discreet in dat andere stukje Hilversum. Op de Hilversumsche Golfclub is er sprake van eerbied en respect tussen spelers, pers, toeschouwers en organisatoren.

Die andere grote sport waar Nederland net even wat succesvoller in is, zou van de tolerantie en gemoedelijkheid waarin deze topsport wordt bedreven nog iets kunnen leren. Het bos blijft verder onbeschreven maar opvallend was de blik in de ogen van Christian op het moment dat hij met grote stappen uit het bos kwam lopen, over het witte koord stapte en even inhield. De concentratie was zichtbaar maar ook de alertheid in zijn spiedende blik richting fairway om er zeker van te zijn dat hij zijn flightgenoten niet zou storen. Ik prees mijzelf zeer gelukkig omdat Christian mij even aankeek, hoewel ik had het gevoel dat hij dwars door mij heen keek. Maar ik weet zeker dat ik zachtjes ‘oohh that’s better’ hoorde. Christian liep ontspannen naar zijn bal, pakte een club alsof hij zeker wist welke afstand er nog over was. En gelijk aan de precisie van Duke Nukem met zijn devastator haalde hij, zonder enige druk ,de trekker over. De bal landde midden op de green zo’n twee meter van de hole. Christian en ik wisten zeker dat die put zou gaan vallen, nu weet u ook waarom.