Killeen Castle, County Meath — Op een baan waar de bunkers dieper zijn dan de whiskyglazen in de clubhuisbar, heeft de Irish Challenge weer voor een boeiende slotdag gezorgd. Voor de Nederlandse fans was er vooral naar één man kijken: Wil Besseling.
Rustig, rustiger, Besseling
Als er één woord de week van Wil Besseling samenvat, dan is het wel consistentie. Na een vliegende openingsronde van 67 (−5) legde de 40-jarige routinier er drie keer een keurige 71 achteraan. Vier rondes, één missie: geen gekke dingen doen. Eindstand: −8 en een gedeelde 14e plaats.
Het hoogtepunt kwam al vroeg. Op de par-3 zesde hole sloeg Besseling in zowel ronde 1 als ronde 4 zijn tee shot naar tikkerafstand — twee birdies op een hole waar de rest van het veld blij was met een par. Wie zijn hole-by-hole naast elkaar legt, ziet een golfer die precies weet wat hij doet: weinig risico, veel geduld, en zelden een dubbele op de kaart.
De enige smet? Hole 12, de lange par-5, bleef hem de hele week plagen. Drie bogeys in vier dagen. Maar goed — één zwakke plek in 72 holes, daar tekenen de meeste amateurs blind voor.
Van der Vight sluit af met vuurwerk
De grootste glimlach van de dag kwam misschien wel van Lars van der Vight. De 23-jarige eindigde weliswaar “pas” op plaats 22 (−5), maar zijn slotronde was er eentje om in te lijsten: een 69 met een binnenkomende negen van 32 slagen. Vier onder par op de holes 10 tot en met 18 — precies het soort finish waarmee een jonge speler het weekend met opgeheven hoofd verlaat en met vertrouwen naar het volgende toernooi rijdt.
Zijn back nine liet zien waar het talent zit: birdie op 14 (voor de derde keer deze week), en een ijzersterke afronding zonder één bogey op de laatste zes holes.
Ji: zo snel kan het gaan
En dan het verhaal dat elke golfer herkent en vreest. Jerry Ji stond na twee rondes van 70 en 69 keurig in de subtop. Maar de golfgoden zijn grillig. Een 73 op zaterdag was tot daaraan toe, maar de slotronde werd een 79 (+7) — met de nachtmerrie samengebald op de 15e en 16e hole: eerst een acht op de par-5, meteen gevolgd door een dubbele bogey.
Balen, absoluut. Maar iedereen die ooit een scorekaart heeft ingevuld weet: het is precies dít wat golf zo eerlijk en zo meedogenloos maakt. Ji heeft het talent bewezen — nu wachten op de dag dat de slotronde wél meewerkt.
Harding houdt het hoofd koel
Vooraan was het een Zuid-Afrikaans-Frans onderonsje. Justin Harding startte met een 65 en gaf de leiding daarna nooit meer echt uit handen. Met een solide slot-71 kwam hij op −13 (275) en dat bleek net genoeg.
Achter hem een spannende tweestrijd om plek twee: de Fransman Mathieu Decottignies-Lafon en Zuid-Afrikaan Louis Albertse eindigden beiden op −12. De Fransman trok aan het langste eind op de tiebreak. Voor Albertse extra zuur: hij noteerde eerder in de week een schitterende 63, de laagste ronde van het toernooi, maar kwam net één plekje tekort.
Onder de streep
Voor Oranje was het een week met alle smaken: de betrouwbaarheid van Besseling, de belofte van Van der Vight, en de harde leerschool voor Ji. Killeen Castle liet weer eens zien waarom links-achtig golf in Ierland zo verslavend is — één hole kan je week maken of breken.
Op naar het volgende toernooi. De clubs blijven gepoetst.


